home

mission

programme 09 

music competition

Nijmegen

videos

press

sponsors

20 years El Corte Special & Festival Journal

 

back to programme

 

20 years El Corte

Read the complete article

Concurso del Ocho

Read the complete article

NEO TANGO is here to stay 

Read the complete article

What tango can do to you !

Read the complete article

Interview : Komala Vos

Read the complete article

Interview : Toine Straatman

Read the complete article

Interview : Komala Vos

(in Dutch)

Read the complete article

Interview : Toine Straatman

(in Dutch)

Read the complete article

 

       

 

   download OCHOS Y CORTES page 1        download OCHOS Y CORTES page 2

 

 

 

 



20 years of El Corte – 

built from the ground up, reaching heaven

by Marc van Ameijden
 

It all begins with the revelation of the tango for Eric Jeurissen. It seizes him and he decides to start teaching at two partial evenings a week. He is astonished when he sees two filled groups on both evenings within a year. He sets up his tango school and chooses the name El Corte. El Corte (Spanish for “cut”) will not be a traditional dancing school but a social, lively community for tango activities. Without exaggeration it can be stated that Eric has succeeded.His first lesson as a teacher abroad was a memorable moment. He received many positive responses and he realised that with his method of teaching he followed the right path. Afterwards he was invited to teach in the United Kingdom and in the United States. He crowned it all when he was able to teach in New York for a couple of months per year and moved into his own apartment there. He finds himself internationally recognised.
In the same period Eric starts teaching workshops in France. Surprisingly, this country becomes his gateway to a completely different continent: Asia.
Unfortunately his success also has its downside. Almost from the start Eric encounters housing problems for El Corte. It provides him with moments of fear and anxiety. In just a couple of months there are six burglaries and literally everything is taken. He is also seriously intimidated. But the strong tango community strengthened him in his beliefs. Therefore, Eric chose not to move abroad.
In deepest secrecy Eric eventually buys a new building. He has the interior done by an Italian friend and receives his surprised students on the new location from one day to the next. Eric feels affirmed when he is sitting in El Corte all by himself, enjoying his new place and meanwhile listening to a beloved song. A few moments later Eric discovers the surprising and promising title of that song: Graafseweg 108. The very address of the building he just bought!
Because of his experiences with housing, Eric decides to buy all the buildings around El Corte in the following years. Last year this was completed with the purchase of the building behind El Corte. 
One of the most extraordinary experiences for Eric, however, is to witness the development of the teachers within El Corte over the years and how they become part of what El Corte is. He is touched and proud.
Eric has a clear picture about his legacy for the tango. In spite of all recent developments he has remained faithful to the salon style that belonged to him from the start. Awareness of the body, the dance and the music and to be in touch with the surroundings is essential. Eric experiences tango as resonance and overlap. Looking back, he sees himself as an example and as a source of inspiration as a teacher and host. His motive is to show that all can be done in a different way. Different from traditional dancing schools, different in the method of teaching and different from the vision that money doesn't have to be the issue. 
His role model doesn’t just stick with the dancing. This year a new, low-energy and ecological building will arise behind El Corte, the highest building in the surroundings. His idea is to build a community for retired tango dancers who like to live among like-minded people. For Eric himself his wish is to adjust the intensity of the past 10 years, just for a little bit. For the rest: the future will show itself.

 



                                                                          
top >

 

 

 

Concurso del Ocho     by Marc van Ameijden

 

 

The plan does not appear to be new; for more than fifteen years Eric Jeurissen has walked around with an idea. He searched for a way to stimulate the development of danceable tango music. This year his idea was finally formed and will be presented in coorperation with the Doble-ocho tango festival in Nijmegen: Concurso del ocho. During the conversation Eric turns out to be a true visionary. It all started with Eric's wish for El Corte to have a song of its own. Many of the traditional tangos have been written for people who could permit themselves to do so. This often happened on special occasions like the opening of a new building, an anniversary, for a particular person or a tango school. Eric's patience was rewarded because five years ago Carel Kraayenhof composed the song “El Corte” on El Corte's 16th birthday (Doble Ocho). Although this was a memorable moment for Eric, his original idea developed into a larger plan which coincided with another project.


Holland has relatively many tango-ensembles, certainly compared to other countries. Musicians however hardly meet each other, except during performances and the necessary preparations. Like El Corte is a meeting point for tango lovers, the Concurso del ocho should be an occasion to bring national and international musicians together and stimulate them to compose danceable tangos. This year the composition “El Corte” by Carel Kraayenhof will be the subject in which musicians can set their teeth. The ones familiar with this number, know what a difficult task this is. Like many old orchestras that have made their own arrangements on existing songs, the musicians are nowchallenged to make a new arrangement for the song El Corte.

It seems coincidental that simultaneously with this initiative "De Choclo" is taking place, a composition contest for tango music also organised for the first time. It will be no surprise that El Corte is sponsoring both events. Eric finds promotion and stimulation of tango in general that important, that he established a foundation for the conservation and development of the tango culture. One of the main activities of the foundation is to donate prize money every year for the Concurso del ocho. But the initiatives of the El Corte foundation reach even further. Some day, Eric will change his role and withdraw himself from El Corte. To preserve and keep the existence of El Corte assured, its activities and the property will then be transferred to the foundation.

But until that day, Eric yearns for the first edition of Concurso del ocho. An international jury has made a pre selection from recordings made by the participants. You can see and hear the nominated musicians during the festival on the 21st of March in “De Vereeniging” during the final. The musicians compete for a performance on the friday salon, prize money and promotion activities by the El Corte foundation.


 

 

                                                               top >

 

 

 

 

NEO TANGO is here to stay 

by Arnoud de Graaff

 

In the last few years the international tango scene has been flooded by new sounds and those sounds are something completely different from what we were used to listen and dance to. The best example is probably the recent rise of neo tango, which proves that there is a need for new tango music. This year Doble Ocho hosts the Concurso del Ocho, a tango music competition for amateurs and semi professionals. With this initiative the Doble Ocho tango festival, aims to stimulate new music, independent whether it is traditional or orientated toward neo tango.
The responses to the new sounds in tango are varied. In the light of tango music’s controversial history, it isn’t strange that neo tango is regarded as a phenomenon open to dispute, but it is also not unlikely that within the next decades neo tango will become as mainstream as music from the forties and fifties is nowadays. 


Neo tango
In 2001 Gotan appeared out of nowhere with their CD La revancha del tango. In the years that followed a lot of bands followed their example. Some were downright copy cat bands, but others did contribute something new and innovative to the new sound, which soon came to be known as neo tango. The discussions about what neo tango is and what the future of tango music and dance will be like, is still going on.
A good definition of neo tango is not yet possible, since the social phenomenon of neo tango hasn’t really crystallized yet. What can one say in general say about neo tango?
First of all, it is produced by nowadays musicians of all sorts, who have firm roots in modern and world music and who, based on their own music and musical experience, attempt to innovate tango music, in which they often (but not always) are influenced and inspired by tangos from la epoca de oro and Piazzolla’s tango nuevo.
The second characteristic of neo tango is the immensely diverse way of approaching tango, where numerous fusions are made with other musical genres, such as klezmer, jazz, chansons, opera, classical music, world music and may other genres.
Furthermore, tango musicians do use an instrumentation witch is partly similar to the traditional tango instruments (such as: bandoneon, violin, bass and piano), but also partly new for tango, such as digital sampling techniques and instruments normally associated with world music or other non tango genres. Finally the line up of the modern neo tango ensembles is usually very different from the traditional tango orchestras, such as orquesta tipica and gran orquesta.

Concurso del Ocho
With the arrival of no less than two tango music prizes, the Dutch tango scene shows its need for stimulation of new tango music. Recently tango magazine La Cadena announced the Choclo, a tango music competition for new compositions within the scope of traditional tango music. A few weeks, the Doble Ocho festival launched the Concurso del Ocho (also referred to as the Ocho). During the 2008 edition of the Doble Ocho festival from Wednesday March 19 till Sunday March 23, a music competition is held for both amateur and semi-professional (tango) musicians. Participants are asked to rearrange Carel Kraaijenhof’s El Corte and participants are free to offer new and innovative arrangements which are (even vaguely) tango inspired. The new arrangements are judged by an international jury. The winner gets to play at the Doble Ocho festival on friday march 21.
But there is more. There will also be a musicians workshop, which is led by Iwan Harlan, which will culminate in a tango fusion jam on Thursday afternoon in café Odessa. Who said tango is dead and smells funny? Tango is alive and kicking. 

read the complete article on Torito.nl !

 

 

 

links

NEOTANGO.DE

NEOTANGO.EU

TANGOFUSION CLUB

 

Videos

GOTAN PROJECT VIDEOS

 


                                                               top >

 

 

 

 

 

 

What tango can do to you !

by Marij Faessen




Last year Ellen Kocken filmed in El Corte. She filmed El Corte’s founder Eric Jorissen, the lessons and the milongas. Ellen describes her work as documentary portrait. During the Doble Ocho festival the El Corte documentary will be shown for the very first time. Marij Faessen interviewed Ellen for this special occaision. 

Can you tell us something about DZIGA?
Dziga is a workplace for moviemakers and video artists. I founded it ten years ago, because I wanted to make documanetaries. DZIGA is a foundation, which produces short movies. Our goal is not the big, global movie industry, but the development of movie talents.

How did you get the idea to make a documentary about El Corte?
I have been dancing for fifteen years. I find Eric a fascinating person, as a teacher and as a tango organizer and El Corte is a wonderful meeting place for international tangueros. The idea of making a movie about El Corte has been on my mind for years, but since I was unable to raise enough funds, I never was able to do so. That is untill the province Gelderland granted us a subsidy.

Eric gets a lot of request for filming in El Corte. Most of these requests he declines. Why didn’t he decline your request?
Little by little I won Eric’s confidence. I have been dancing for 15 years and also know him in another context. My ex-partner was involved in the first great El Corte renovation. And Eric also knew that I had my own enterprise. He always showed a great interest in it. 
I think I was able to win Eric’s confidence, because our approach was clearly different than what other people want to do. 
Eric is not somebody who easily delagates tasks to other people. We made appointments about the moments we filmed, so Eric did have some influence on what we filmed. The deal is that I make my own movie, a documentary portrait of El Corte.

How did you experience the making of this documentary?
The extraodinary thing is that Bert Huibers, the camera man did dance tango for 5 years. He immediately understood what to film. I noticed that people were looking for a way to deal with the presence of a camera. They were looking for the right distance and involvement. People also did react differently because I assumed a role that was unfamiliar to them. Just like during my study (antropology), I was doing field work and that was quite a challenge.

What struck you most?
El Corte is a very special world. Personaly I discoverd myself in dancing tango and that is what I have in common with a lot of other dancers. The social aspect of tango is important, it is not about how you look, but who you are. I always experienced it this way and the documentary has strengthend this feeling. But also the confronting aspects of tango, the rejections, the part about not being a member of the group is there. What we tried to do is capture the essence of tango in images.

Did you succeed in this?
Not in words, you don’t get it explained. The dance can do a lot to you. It can give you a happy, warm feeling. However I think that we did manage to capture this feeling.

What was the biggest surprise for you?
The biggest surprise for me was that tango is a very important part of life for so many people. For us it was exciting to show that El Corte does mean a lot in the world of tango. 

How did you try to portray El Corte? Did you have a concept of this, before you started filming?
What is the atmosphere? What is happening? That was what I wanted to capture. And also what is needed for this to happen; what Eric does to run El Corte, enterprise, are things I wanted to show. But I also wanted to capture the essence of tango, what tango can do to you. I found this very hard to do. Specific ideas we had before we started, was to film dancing and tango lessons.
We weren’t sure about the format. We also interviewed dancers, maybe too much. We filmed a lot of how people interact. When we started, we had a very broad concept. Eric is the main theme in the movie, but also twenty years of El Corte. Eric showed us his photo collection and this gave us an impression of the history. It became clear what ideology Eric had for the dance school El Corte. Unfortunately we were not able to join him on some of his foreign trips. What complicated the filming process, was the light in El Corte. We didn’t want to disturb the atmospehere by using more lights.

Did you manage to capture the essence of el Corte? And if so, how would you describe it?
I think we managed to show what tango can do with you and, most important, the learning process. While editing we succeeded to capture the essence: the faces, their postures and their attitudes.

Don’t you think that some people will feel confronted when they see themselves on the screen?
Some people will definetly feel confronted. The teachers week is a good example. Before we started filming, we asked permission to all the teachers and participants. Especially the teachers were in a vulnerable position, but I also got the impression that they found it exciting. And of course, it is educational to see themselves teaching. People get used to the presence of a camera. For us it was very intensive, but also very special to have permission to film everybody.

Interview by Marij Faessen
Translation by Arnoud de Graaff


More info: 
www.dziga.nl

 

 

 

 

                                                             top >

 


 

Interview : Komala Vos

by Marij Faessen  

translated by Arnoud de Graaff

 

 

Tango teacher Komala Vos has been involved for 18 years in El Corte. High time to ask komala how she experienced her time in El Corte, and what tango means to her. Marij Faessen interviewed Komala.

How did you get acquainted with tango?
I lived in Groningen and danced salsa. Somewhere I heard about tango. I started to look for it and finally I found something. I started to dance tango, at first in Groningen and later in Amsterdam, where I met Eric during the Netherlands first and last tango dance competition in 1990. After the competition I visited El Corte for the first time. This was in 1990. For some years I regularly went to El Corte. I didn’t take lessons, but managed to do a lot of workshops. After some years I started to take classes in El Corte. I travelled from Groningen to Nijmegen for the lessons and stayed for a few days. I slept in El Corte. I travelled from Groningen to Nijmegen and vice versa for about 4 or 5 years. In 1997 I managed to get a house in Nijmegen and finally moved to Nijmegen. 

What did the dance to you?
It stimulated my feminity. Before that I never wore dresses and never walked on high heels. It has something provocative, it provokes you, it has a connection to how you live your life. It also enriches your life. It challenges you to do things within your self. Tango is never complete, you always make a connection with another person, it also is a learning process. Tango is a connection of the heart. Tango focuses on the inside, the connection you make, the meeting without words. For me it was a drive, I wanted to dance and it still feels like a passion. In time I found more peace in it.


What are your tango highs and lows?
I always find it fascinating to dance with someone who brings you in another dimension, so that you find something new in yourself and that you move together in the music.
A low is not a good word, but you always will fall back on yourself. Old habits will return and you can have the feeling that you are not ‘growing’ anymore. You constantly have to engage something within yourself, if you want to learn something. Your dance is what you are.

What does the dance with people? What strikes you most when you see what is happening?
You see people enjoying themselves, developing themselves through dancing tango, a social developing and getting to know their body. I always find it beautiful to watch them discovering how their body functions in the dance. As a teacher I always enjoy watching this happen, both on an individual and a group level.
You really have to go though phases to progress in tango, a discovery and deepening at the same time. It deepens and at the same time returns in another form. That is why I find followers and following fascinating, because as a follower I experienced it all.

How do you view your role as teacher?
I want to provide the dancers with what they need in order to dance together, while respecting the music.

How did you start to teach?
I never intended to start teaching, but because I was often in El Corte, people asked me: how do you do this or how are we supossed to do that? After that they asked me why I didn’t teach tango. I naturally roled into being a teacher. At first I taught with Eric and after that I started to teach at Tuesday with Miro, with Michael followed taeching a class on Sunday. Now I teach with Eric and Stefan.


What are the most important abilities a tango teacher should have?
You certainly will have to like what you do. You do have to have an insight in the way people move. Being enthousiast is also important. I like to work with people and their bodies, I am a bodily orientated person, but I am also an emotional dancer. I encounter the dance from what I feel, with the courage to feel. I find it important to help people find their own way, so that they can go on. I just transfer and hand out what I know and this is my task as a teacher.

How have you experienced the evolution of El Corte?
I still treasure the thought about the first time I came to the Knollenpad. Eric is a very inspiring person. He hands people a lot of material for dancing. In the beginning only incidentally people from outside El Corte did come to the Knollenpad. Gradualy more and more people found their way to El Corte. People from all over the world (japan, America, etc.) visit us. This has to do with the fact that Eric teaches everywhere and that (as aconsequence) they come to dance in El Corte. What is more, Eric is a perfect host, he knows everybody by name, he is reliable and true to his milongas. He never missed one, he is always there.
That is what it makes it so special for me, I felt welcome in El Corte the first time and still feel it this way. In the early days there were less people, it felt more genial, jovial. Now there are more people and it all feels more structered. Eric had to impose a limit for dancers during chained salons. Also the level of dancing is higher than it was 18 years ago. I think that the highest level of then is the intermediate level of today. In the beginning there just weren’t dancers with 20 years of dance experience. Also Eric has evolved enormously as a teacher in those 20 years.

How do you see your own role in El Corte?
At first I only came to dance, but because I usually stayed for a few days, I wanted to do things, to show my gratitude. This resulted in supporting Eric, but also in my role as hostess. This role changed again, when Henry came.

What were for you the highlights in the history of El Corte?
That was that I started to teach, which was something that came as a surprise to me. What surprised me is the diversity of the people that come, no salon is identical. There always come new people, but also the seasoned elcorteans are there. This has to do with continuity, Eric never missed a salon, he is always there for the visitors. 

It may not be a highpoint, but the dynamic of a year is special to me. Think about the Orange Ball, where everybody dresses in orange, the International Week, where dancers from more than 20 countries participate, the student salons, the intimate Christmas salon. I always enjoy these affairs. 

What are the challenges for El Corte?
I hope that salontango will go on developing itself, so that the dancers will be able to dance in a crowded salon and that this will remain a challenge for El Corte

Interview by Marij Faessen
Translation by Arnoud de Graaff

 

 

                                                             top >


 

 

Interview : Toine Straatman

by Marij Faessen

translated by Arnoud de Graaff

 

 

Toine Straatman has been dancing tango for 15 years and together with his wife Monique he teaches tango in El Corte. Toine has been involved with El Corte for many years now as a dancer and a teacher. Marij Faessen interviewed Toine about his life in El Corte.

How did you start dancing?
I always liked dancing. My whole family loves to dance. I wanted to become a balletdancer, but my father put a stop to that. I often danced in school musicals. I often was the only boy who danced, but that didn’t bother me at all. When I was 15 I started ballroom dancing. I was very enthousiast and, together with friends, we rode by moped to places where dances were organized.
I completely lost myself in Astor Piazzolla’s music. After a short braek from dancing, I felt the need to start dancing again. I had seen a documentary of Wouter and Martine when they visited Buenos Aires. It really moved me. I started to look for tango in the Netherlands. In Arnhem tango lessons were given, but I was too late; the course had already started.
During carnival in Huissen I met an acquaintance who told me that there was also a tango school in Nijmegen. She gave me Eric’s phone number. Next day I immediately contacted Eric. Next sunday (I seem to remeber it was 3-3-1993) I went to the Knollenpad and watched the lessons from the fishbowl. 
At the end of the evening Piazzolla’s Milonga del Angel was played. It made my flesh creep, I was hooked on tango. I started to dance and after a few months, I visted my first milonga, where I sat in a corner and just watched. A woman made eyes at me and finaly convinced me to dance. That was Komala. She was the first ‘strange woman’ I danced with during a milonga.

What did tango do for you?
At first tango was a creative expression, purely the dance itself. Soon I noticed that the dance, the emotion, the music and the social context also had an influence on me. Apart from the steps I gained insight how other men and women reacted to me and vice versa. This is a multi layered phenomenon. Tango is a mirror of your soul. I experience tango as a catalyst for emotions, which enriched my life and became a tool for achieving a more harmonious life. Tango opend my soul.
I have always continued dancing and teaching, also during dark and confronting phases in my life (such as the death of my parents). This only made tango more valuable to me.
As a tango teacher I sometimes notice that dancers get into a personal crisis (and sometimes even stop to dance tango), because of who they are, how they feel, but also because how a partner responds to them. For me, this confrontation is the challenge to find myself in a way that is otherwise impossible. It sounds therapeutic, what certainly is not a goal of tango, but something I experience as inherent to the situation. 
Now I realise that tango is more than a dance, the technique, the steps, choreographies but also the emotional aspect ... and where they meet. I find it intriging to see all those layers in other peoples dancing and how they deal with it.

In what way did tango change your life?
Tango made it possible for me to become a more harmonious person. It taught me to get to know myself better and also to see and value other peoples’ inner beauty. It became clear to me who I am and what I can mean for others.
As a dancer I noticed that I can give other people a lot of happiness ... or not. Because tango is extremely dualistic. Tango has two sides: on one side there is euphoria, but on the other side you see frustration. The music, compositions and lyrics show great variations, for every emotion there is a matching tango. For me tango is a dance I sometimes want to dance, sometimes want to listen to or just watch it and also there are periods that I want to put some distance between me and tango.

What was your tango high? And what was your tango low?
Tango is a series of highs for me, because I soon learned to enjoy the the smal things in tango. My tango low was when I had a hip injury which made it impossible to dance for three months. I really did miss it. In summer I often take a tango time out, but when a time out is forced on you it feels different.

Can you define tango in one sentence?
Tango is a way of achieving total harmony in 3 minutes time span.

Is this the essence of tango or do you want to add something?
Well, what also is important is the inspiration that others give me. By others I mean other teachers, dancers wherever they are, which provide a constant stream of inspiration and challenge. Let me finish by saying that tango is a life besides my normal life, which makes it possible for me to be in harmony with myself.

You are teaching tango in El Corte, what does tango do with people in general?
People start to dance because it is just a dance, with steps and choreographies, but after some time they find out (at least in the way Monique and I teach) tango is more: it is a passion, a way of life, feeling, listening, waiting. And then it starts to be confronting, both individually and together, it gets exciting and sometimes too exciting. That is (in my opinion) why some dancers decide to stop dancing tango, or decide to look for other tango teachers with another style in teaching.
I think that we don’t conciously looking for that confrontation, but since we live tango as a passionate dance, which is only beautifull if you dance with your heart, this implies that in tango some sort of a confrontation with yourself is unavoidable. I am also convinced that it doesn’t matter who is your teacher. Tango is always emotion and a confrontation will always come sooner or later.

What impresses you most when you notice what tango does to dancers?
In a positive way, the warmth and harmony it can give. In a negative way that, despite the emotional cahacter, there still can be so much distance. If I can’t get into contact with the partner I am dancing with, it doesn’t feel like tango to me, despite the music, the atmosphere and the steps.
The reason for this is diverse. There are very good dancers with whom I just can’t get into contact with in dancing, because of several reasons: lack of emotion, smell, dynamics. What I always find confronting is when a partner says she has enjoyed the dance, while I feel I wasn’t able to make a real connection.

How do you see your role as a teacher?
All my life I have been involved in teaching childern and adults, with passing knowledge to others, with analyzing group and individual processes. I always have been aware of my body, physical development, contact forms and ways of relaxing. Tango only strengthend this. I learned to integarte this into my teaching. From this point of view I see what people need to learn. I always aim to find a way for each dancing couple which allows them to grow in their dancing.
I sometimes refer to tango as bellydancing. Although you dance with your heart (we prefer the closed embrace), the leading comes from the core, the belly ... sometimes literally.
During the Doble Ocho festival two years ago I saw Diego el Pajaro demonstrate this in an excellent way. For me this was a feast of recognition, very hapotonomic, the way I also try to approach teaching tango.
A psychiatrist once asked me after an introduction lesson, if he could refer patients to tango. This a few steps to far, because for me tango is a beautifull, multi layered dance. In class I often refer to it as contactsport, with beautifull music and figures and the confrontation will come naturally or not, but the therapeutic approach is not the point I want to start from.

What are the skills a good teacher should have?
What I find important are: to be able to set an example as a dancer, teaching more than only steps, to be able to convey the emotion of tango, an anaytical mind (being able to translate observations in to teaching) and remaing creative and inspiring students at all times.
Also importantb are the capacity to translate musicality into dance, providing students with enough space to dicover themselves and their creativity and (as a teacher) being critical of what you are doing and continously trying to improve yourself.
I am not a therapist. Within the dance I try to make a connection between technique and emotion. I can only help them assinging a meaning to what they experience, they have to give it a place in their dancing themselves. This is what I find fascinating. 

How do you characterize the evolution of El Corte?
It is not possible to seperate the the evolution of El Corte from tango in the Netherlands. In the past everyone who danced tango, visited El Corte. You knew everyone. Now that tango has become a booming business, El Corte’s position in the world of tango has changed. The chained salon has become a super international happening nowadays. Local dancers may have trouble finding their place in the chained salon. This is a pity, because the feeling of belonging to one big, happy family and the susequent inspiration for Dutch dancers decreased over the years

Do you think that the El Corte students are being ‘discrinated’?
The high quality of international dancers and the density of the chained salons make it hard for the students to integrate into the happening. To me it seems like two seperate worlds.
I am glad that during the last few editions of Doble Ocho festival, with it variation in programming, a new opportunity has been created for them to integrate. Unfortunately this one once a year.
What I appreciate is that the student salons of El Corte bring back the old El Corte feeling of belonging to one big family. Also students from Flor de Fango (Arnhem) are welcome to the student salons. Unfortunately this is only six times a year. The sunday brunchsaoln during chained salons is almost like the old Knollenpad feeling.
On the other side there are much more opportunities to dance in the Nijmegen Arnhem region than there used to be.
Eric still offers in El Corte a wide variety to dance and to learn from very different types of teachers, who all have their own dynamic. The organic change in teaching couples through time is also inspiring for dancers. I esspecially appreciate the fact that the wide variety El Corte offers is also open for international dancers.

What are (or remain) the greatest challenges for El Corte?
El Corte shows it capacity for adapting to the various challenges it experienced over the years. Maybe El Corte always fullfilled a role as a trendsetter. In case tango in the Netherlands would lose its popularity, I suspect Eric would change the El Corte format without blinking his eyes. He would transform El Corte to the old Knollenpad feeling it used to be. That is his strentgh. It turned out that El Corte is often number one. I am curious if this will remain so in the future, but with the plans Eric has I am sure it will be the case.

What were your personal highs in El Corte?
The forbidden salon was the highpoint. It was spontaneously organized by some students. Eric gave us a lot of freedom. It was a weird tango party where half of tango dancing Holland showed up.

What is your role in El Corte?
I think I am a good sparring partner for Eric. As a dancer I am a child of El Corte and I usually behave accordingly. As a teacher I try to convey the El Corte feeling. When dancing (wherever it is) I try to be an El Corte ambassador. For me, El Corte is a living thing, it changes and El Corte is very organic, it stimulates and always fascinates me. Eric is, of course, the heart of El corte, and around him a lot of people operate who also inspire and are being inspired.

 

                                                             top >

 

 

 

 

 

 

 

Interview : Komala Vos

by Marij Faessen

 

 

Komala, docente in El Corte, is al 18 jaar betrokken bij Eric en zijn dansschool. Reden om eens te vragen hoe zij de ontwikkelingen van de afgelopen 20 jaar ervaren heeft, wat de tango met haar gedaan heeft als danseres en als docente. Ook de ontwikkelingen binnen de dansschool zelf komen aan bod. 

Hoe ben jij tot tango dansen gekomen?
Ik woonde in Groningen en danste salsa. Ik had iets gehoord van tango. Ik heb er toen lang naar gezocht en uiteindelijk iets gevonden. Toen ben ik begonnen met tango dansen. Eerst 1 jaar in Groningen. In Amsterdam kwam ik Eric tegen tijdens de eerste en enige tangowedstrijd die in Nederland gehouden is. Dat was ongeveer in 1990. Na de wedstrijd ben ik voor het eerst in El Corte geweest. Ik ben er 3 à 4 jaar regelmatig gaan dansen; ik heb toen geen lessen maar wel workshops gevolgd. Vervolgens ben ik in El Corte lessen gaan nemen. Ik reisde op en neer van Groningen naar Nijmegen voor de lessen en ik was er dan ook wat langer. Ik bleef dan 2 of 3 dagen in El Corte en sliep er ook. Zo heb ik 4 of 5 jaar heen en weer gependeld. In 1997 heb ik hier een huis gekregen en ben naar Nijmegen verhuisd. 

Wat heeft de dans met jou gedaan?
Hij heeft mijn vrouwelijkheid gestimuleerd. Vroeger droeg ik bijvoorbeeld nooit rokken en op hoge hakken lopen deed ik ook nooit. Het heeft wel iets uitdagends, daagt je uit; het heeft een verbinding met hoe je in het leven staat. Het verrijkt je leven ook, het daagt je uit om dingen met jezelf aan te gaan. Tango is nooit af, je gaat altijd met iemand iets aan; het is ook een leerproces. Tango is een hartverbintenis. Tango is naar binnengericht, het samen iets aangaan; je ontmoet iemand zonder woorden. 

Voor mij was het een drive, ik wilde dansen; het was en is nog steeds een passie. In de loop van de jaren heb ik er wel meer rust in gekregen.

Wat zijn voor jou hoogtepunten, dieptepunten?
Voor mij is het altijd weer bijzonder als je met iemand danst die je in een andere dimensie brengt, dat je weer een stuk van jezelf ontdekt en dat je samen in de muziek beweegt. Dat heb ik nog steeds, maar het gebeurt heel weinig. 

Dieptepunt vind ik geen goed woord maar je wordt steeds weer teruggeworpen op jezelf, oude gewoontes blijven terugkomen en je kunt steeds weer het gevoel hebben dat je niet verder komt. Je moet continu iets aangaan met jezelf als je wilt leren. Je danst met wat je bent. 


Wat doet die dans met mensen, wat raakt jou het meest als je ziet wat er met mensen gebeurt?
Je ziet dat mensen plezier hebben, zich ontwikkelen door middel van de tango, zich sociaal ontwikkelen en dat ze hun lijf ontdekken. Dat ze ontdekken hoe hun lijf werkt, vind ik altijd mooi om te zien. Als docent kan ik hiervan altijd genieten. Ik vind het geweldig om de ontwikkeling van het individu en van de groep te zien. 

Je moet echt door iets heen om verder te komen in de tango, een ontdekking, een verdieping, beide eigenlijk, het verdiept zich, hetzelfde komt weer terug maar op een andere manier. Daarom vind ik bezig zijn met volgers ook zo leuk, ik ben zelf als volger door alles heen gegaan.

Hoe zie jij je rol als docent?
Mensen dat aanreiken waardoor ze samen leren bewegen op en in de muziek.

Hoe ben je eigenlijk tot lesgeven gekomen?
Dat is eigenlijk nooit de bedoeling geweest. Omdat ik veel in El Corte was, vroegen mensen mij wel eens hoe doe je dit, hoe doe je dat? En vervolgens kwam de vraag: waarom ga je geen les geven? Ik ben er heel natuurlijk ingerold. Eerst heb ik een les met Eric gegeven, toen ben ik zelf een les op dinsdag gaan geven met Miro; met Michael volgde een les op zondag. Nu geef ik les met Eric en Stefan. 

Wat moet je in huis hebben, wat is voor jou het belangrijkste om een goede docent te zijn?

Lesgeven moet je leuk vinden. Je moet inzicht in de beweging hebben, enthousiast zijn. Ik vind het leuk om met mensen en lijven te werken, ik ben gewoon een heel lijfelijk mens. Ik ben ook een emotionele danseres; ik benader het dansen vanuit het gevoel, het durven voelen. Ik vind het belangrijk dat je mensen op weg helpt, dat ze zelf verder kunnen. Ik geef door, ik geef aan; dat vind ik ook mijn taak als docent. 

Hoe zie jij de ontwikkeling van El Corte de afgelopen 20 jaar (voor jou 18 jaar)?

Ik vind het nog steeds leuk als ik eraan denk dat ik voor het eerst op het Knollenpad kwam. Eric is een inspirerend iemand. Wat hij mensen aanreikt om te kunnen dansen!

In het begin kwamen er zo nu en dan mensen van buiten, dat werden er steeds meer. Dat aantal is heel erg gegroeid; bovendien komen ze nu overal vandaan, zelfs uit landen als Japan en Amerika. Ik denk dat dat te maken heeft met het feit dat Eric overal lesgeeft en dat de mensen vervolgens in zijn school komen dansen. Bovendien is Eric is een geweldige gastheer; hij kent iedereen bij naam en hij is heel betrouwbaar en trouw aan zijn salons. Hij heeft er nog nooit 1 gemist, hij is er altijd! 
Dat maakt het ook zo bijzonder; ik voelde mij heel erg welkom toen ik voor het eerst kwam. Ik denk dat dat nog steeds zo is. 
Vroeger waren er minder mensen, was het gemoedelijker. Nu zijn er meer mensen en is het gestructureerder. Eric heeft een limiet moeten stellen; het aantal dansers dat nu toegelaten wordt, is nu beperkt. Dat is eigenlijk de grootste ontwikkeling. 

Ook het dansen zelf is in die 20 jaar veranderd. Het hoogste niveau van toen is voor mijn gevoel het halfgevorderd van nu. In het begin had je geen mensen in Nederland die bijna 20 jaar dansen. En ook Eric; hoe die gegroeid is in het lesgeven! 

Hoe zie jij je eigen rol in (de historie van) El Corte?
In het begin kwam ik er om te dansen. Omdat ik er zo lang bleef als ik er was, wilde ik wat terug doen. Dat groeide uit naar een stukje ondersteuning voor Eric, naar een rol van gastvrouw. Deze rol is ook weer veranderd omdat Henry erbij is gekomen. 

Wat waren voor jou de hoogtepunten in de historie van El Corte?
Dat ik ben gaan lesgeven, dat had ik nooit verwacht.
Waar ik ook verbaasd over ben, is hoeveel verschillende mensen er komen; geen enkele salon is hetzelfde. Er komen altijd nieuwe mensen bij maar ook oud bloed blijft terugkomen. Dit heeft ook te maken met de continuïteit van Eric; hij heeft nog nooit een salon gemist, hij zorgt er altijd voor dat hij er is voor de mensen.

Misschien is het niet zozeer een hoogtepunt, maar wat voor mij altijd weer bijzonder is, is de dynamiek in zo’n jaar. Er is bijvoorbeeld de oranjesalon, waarbij iedereen in het oranje komt; de internationale week waar mensen uit meer dan 20 landen elkaar ontmoeten; onze leerlingensalon; de intieme kerstsalon om enkele voorbeelden te geven. Daar geniet ik steeds weer van. 

Wat zijn de uitdagingen voor El Corte?
Ik hoop dat de salondans zich blijft ontwikkelen zodat je samen op de vloer goed kunt blijven dansen en dat dit een uitdaging blijft voor El Corte.

 

 

 

                                           top >

 

 

 

 

 

Interview : Toine Straatman

by Marij Faessen

 

 

Toine Straatman danst 15 jaar tango en geeft samen met zijn partner Monique les in El Corte. Toine is nauw betrokken bij de ontwikkelingen van El Corte en heeft inmiddels de nodige ervaringen als danser en als docent. Reden om ook hem eens te vragen hoe hij de afgelopen 15 jaar beleefd heeft. 

Hoe ben jij tot tango dansen gekomen?
Mijn hele leven vind ik dansen leuk. Ik kom uit een ‘dansende‘ familie. Ik wilde graag balletdanser worden maar dát mocht ik nou net niet van mijn vader. Ik heb altijd gedanst, op school met musicals bijvoorbeeld, vaak als enige jongen. Maar dat interesseerde me helemaal niets. Vanaf mijn 15de ben ik gaan stijldansen. Heel fanatiek met vrienden en vriendinnen. Op brommers gingen we allerlei kleine plaatsjes af waar gedanst werd. 
Ik was helemaal verslingerd aan de muziek van Piazolla en na een korte danspauze had ik behoefte om weer wat te doen. Ik had een documentaire gezien van Wouter en Babette in Buenos Aires. Die sprak me heel erg aan en ik ben toen in Nederland gaan zoeken. Het bleek dat in Arnhem tangoles gegeven werd maar ik was te laat om nog met de cursus mee te doen. Tijdens carnaval in Huissen kwam ik een kennis tegen die wist dat er ook in Nijmegen tango gedanst werd. Zij gaf me het telefoonnummer van Eric. De volgende dag heb ik meteen Eric gebeld. Gelijk zondags (ik meen dat het de 3de van de 3de 1993 was) ben ik naar het Knollenpad geweest en vanachter de ruit de les bekeken. Op het laatst werd Milonga del Angel van Piazolla gedraaid, kippenvel en ik was direct helemaal verkocht. Ik ben toen begonnen en na enkele maanden voor het eerst naar een salon geweest; daar heb ik in een hoekje zitten kijken. Een vrouw lonkte de hele tijd naar mij en haalde me uiteindelijk over om de vloer op te gaan. Dat bleek Komala te zijn, ze was de eerste ‘vreemde’ vrouw met wie ik op een salon danste.

Wat heeft de dans met jou gedaan?
Op de eerste plaats is het een creatieve uiting, puur de dans. Al snel merkte ik dat de dans, de emotie, de muziek en de context een sterke impact op mij hadden. Buiten het leren van de pasjes kreeg ik vooral ook inzicht in hoe andere mannen en vrouwen op mij reageerden en andersom natuurlijk ook, waardoor ik het een bijzonder gelaagd fenomeen vond (en vind), waarin je steeds weer een spiegel van je emotie en je ziel wordt voorgehouden. Tango heb ik ervaren als een katalysator van emoties, waarmee het een verrijking van mijn leven is geworden en een hulp is geworden om meer in harmonie te komen met mezelf. Tango heeft mijn ziel bloot gelegd. 

Maar ook in confronterende situaties, bijvoorbeeld de dood van ouders en verder met alle ups en downs die gewoon in een leven voorkomen, heb ik altijd doorgedanst en les gegeven, door alle emoties heen. De tango heeft daardoor alleen maar een nog grotere waarde gekregen voor mij. Ik zie als docent veel leerlingen soms vanwege die confrontatie met wie je bent, hoe je voelt, maar ook hoe je op een partner reageert, in een persoonlijke crisis terecht komen en soms zelfs stoppen. Terwijl die confrontatie voor mij juist een uitdaging is geweest omdat je door lagen heen gaat die je naar mijn mening op geen enkele andere manier kunt bereiken. Het klinkt therapeutisch, wat geen doel in de tango is, maar wat ik als een gegeven heb ervaren.

Nu realiseer ik me dat ik de dans veel meer als de dans ‘sec’ kan zien, de techniek, de pasjes, de combinaties en daarnaast het emotionele aspect..., en ook waar ze samen komen. Nu, als docent, is het boeiend om als observator deze aspecten en gelaagdheid in de dans bij anderen te zien en wat deze met ze doet. 

Hoe heeft de tango jouw leven veranderd?
Door de tango ben ik meer in harmonie met mezelf gekomen, heb ik mezelf beter leren kennen en ben ik andere mensen op een mooiere manier op hun waarde gaan schatten. Ik heb meer inzicht gekregen in wie ik ben en wie ik kan zijn voor anderen. Ik heb gemerkt dat ik als danser, buiten mezelf, óók anderen heel veel plezier kan bezorgen ... of niet. Want tóch is tango verschrikkelijk dualistisch. Tango heeft twee gezichten: tegenover euforie staat ook frustratie, tegenover plezier staat verdriet. De muziek, de composities en de teksten zijn zo gevarieerd dat voor elke emotie wat te vinden is wat aansluit bij die emotie. Tango is voor mij een dans die ik soms wil dansen, waar ik soms alleen naar wil luisteren of op naar kijken en waarvan ik soms ook alleen maar afstand wil nemen. 

Wat is jouw hoogtepunt? Dieptepunt?
Voor mij is het een aaneenschakeling van hoogtepunten. Dat komt doordat ik al heel snel aan kleine dingen plezier kan beleven. Mijn dieptepunt was een blessure aan mijn heup waardoor ik ruim drie maanden niet kon dansen. Ik bleek het toen toch wel te missen. Ik neem in de zomer altijd wel een time-out, maar die is dan zelf gekozen. Gedwongen niet kunnen dansen is heel wat anders!

Wat is tango voor jou in één zin?
Tango is voor mij de manier waarop je, steeds weer in 3 minuten, het gevoel van de totale harmonie kúnt aanraken. 

Heb ik nu de kern te pakken als het gaat om wat tango dansen voor jouw is?
Nou, wat ook belangrijk is, is de inspiratie die anderen mij geven, andere docenten, dansers, danseressen waar ook ter wereld, waardoor er ook een continue stroom van uitdaging is. Waarbij ik absoluut constateer dat het eigenlijk een leven naast mijn gewone leven is en er juist daardoor een ontzettende balans voor mezelf ontstaat. 

Je bent ook docent in El Corte, wat doet tango met mensen?
Mensen beginnen omdat het een dansje is en komen er dan al snel achter dat, in ieder geval zoals wij les geven, het geen pasje maar een passie, beleven, voelen, luisteren en wachten is. En dan wordt het een confrontatie, individueel en in het samenzijn en dan wordt het spannend en soms te spannend. Ik denk ook dat sommige leerlingen daarom stoppen of naar andere docenten gaan met een net iets andere benadering, die voor hen minder confronterend is. Ik denk dat wij niet bewust zoeken naar de confrontatie in de tango, maar de tango beleven als een passionele dans die alleen mooi is als je met hart danst en dat dus ook leerlingen niet aan die confrontatie kunnen ontkomen. Ik ben overigens van mening dat tango, bij wie men ook les neemt, altijd emotie is en dat het moment van confrontatie altijd wel komt op de een of andere manier. Tango is emotie.

Wat raakt jou het meest als je bekijkt wat er met mensen gebeurt?
In positieve zin dat er zoveel warmte en harmonie kan ontstaan. In negatieve zin dat er tóch zoveel kilte en contactloosheid kan zijn. Als ik zelf geen contact kan maken op wat voor manier dan ook, heb ik ondanks de muziek, de entourage en de passen, op geen enkele manier het gevoel dat het een tango is. 

Dit kan overigens met van alles te maken hebben. Er zijn bijvoorbeeld heel goede danseressen met wie ik niet kan dansen, om verschillende redenen, geur, emotie, dynamiek, waardoor ik niet bij iemand kan komen. Wat ik vaak confronterend en heel lastig vind om mee om te gaan is dat de ander zegt fijn gedanst te hebben, terwijl ik voor mijn gevoel die persoon niet heb kunnen bereiken. 

Hoe zie je jouw rol als docent?
Ik ben mijn hele leven bezig geweest met lesgegeven aan kinderen en aan volwassenen, met kennisoverdracht, het analyseren van persoonlijke- en groepsprocessen. Voor mezelf ben ik altijd bezig geweest met lichaamsbewustzijn, lichamelijke ontwikkeling, vormen van contact, vormen van ontspanning en door de tango ben ik dat nog veel meer gaan doen. Vervolgens heb ik dit kunnen integreren in het lesgeven. Ik zie vanuit die optiek ook puur didactisch wat mensen nodig hebben; ik probeer voor het koppel ook altijd een ingang te vinden om de groei in de dans te kunnen bereiken. 

In de les roep ik ook wel eens ‘tango is buikdansen’, omdat je weliswaar danst met je hart en bij onze voorkeur in gesloten houding, maar het leiden vooral vanuit je centrum, vanuit de buik gebeurt… en dat soms letterlijk. Tijdens het Doble Ocho festival twee jaar geleden vond ik Diego el Pajaro in zijn workshops dit op schitterende wijze overbrengen, een feest van herkenning, heel haptonomisch, zoals ik het ook probeer te benaderen.

Een psychiater vroeg mij ooit na een proefles of hij patiënten mocht doorsturen. Dat vind ik eigenlijk vele stappen te ver omdat de tango voor mij nog altijd een heel mooie, gelaagde dans is waarbij ik in de les nogal eens zeg: het is contactsport met mooie muziek en mooie figuren en die confrontatie komt vanzelf of niet, maar is voor mij niet het uitgangspunt als een soort therapeutisch concept.

Wat moet je in huis hebben om een goede docent te zijn?
Wat ik belangrijk vind:
• Als danser een voorbeeld kunnen zijn
• Meer dan alleen passen aanleren
• Gevoel en contact van de tango kunnen overbrengen
• Analytisch kunnen zijn, en de observaties kunnen vertalen naar het koppel of de individuen in het koppel
• Continu creatief blijven
• Moeten kunnen inspireren
• Muzikaliteit vertalen in de tango en daarin de vele mogelijkheden kunnen aangeven
• De leerlingen zelf de ruimte kunnen geven om te onderzoeken en creatief te zijn
• En het belangrijkste: vooral ook kritisch blijven naar wat jezelf doet en kan en proberen ook zelf continu aan jezelf te werken.

Ik ben geen therapeut, ik probeer binnen de dans tangotechniek en emotie met elkaar te verbinden en wat mensen daarin ervaren kan ik hoogstens helpen benoemen, maar de cursisten moeten het zelf leren een eigen plaats te geven (dat is juist het boeiende voor hen en voor mij).

Hoe zie jij de ontwikkeling van El Corte de afgelopen 20 jaar (voor jou 15 jaar) ?
De ontwikkeling van El Corte kun je niet los zien van de ontwikkeling van de tango in Nederland en in de wereld. In het verleden was El Corte een plaats waar iedereen die in Nederland tango danste, naar toe kwam. Je kende iedereen van tango dansend Nederland. En nu tango dansen in Nederland en over de hele wereld booming is geworden, merk ik dat El Corte daarin een andere plaats heeft gekregen. De kettingsalons, is een superinternationaal gebeuren, waar de ‘locals’ met moeite hun plaats zien of lijken te vinden. Dat vind ik jammer omdat het grote familiegevoel dat ik vroeger had en waar een grote inspiratie van uitging, er voor de Nederlandse dansers minder is. 
Vind je dat de leerlingen tekort worden gedaan?
Door de hoge kwaliteit van de internationale dansers tijdens de kettingsalons en de drukte hebben de leerlingen het bijzonder moeilijk om te integreren. Ik zie het bijna als twee werelden. Gelukkig zie ik in het Doble Ocho festival de afgelopen jaren, door het veelzijdige programma, de mogelijkheid om weer op een inspirerende manier te integreren. Helaas is dit maar 1 keer per jaar. 
Wat ik bijzonder leuk vind voor de leerlingen en waarbij het ouderwetse El Corte-gevoel terugkomt zijn de leerlingensalons, waar tegenwoordig ook de leerlingen van Flor kunnen mengen met Elcortianen. Helaas is het maar 6 keer per jaar. De brunchsalon tijdens de kettingsalon komt wel dichtbij het oude Knollenpadgevoel voor mij. 

Maar wat daar tegenover staat is dat er nu in de omgeving veel meer mogelijkheden zijn om te gaan dansen.

Eric biedt in El Corte nog steeds een breed palet aan mogelijkheden om te leren dansen bij verschillende docenten met ieder een eigen dynamiek. De organische verandering in docentenkoppels door de tijd inspireert mensen ook. Wat leuk is, is dat dit palet aan vele lesmogelijkheden ook aan internationale studenten aangeboden wordt.


Wat zijn/blijven volgens jou de uitdagingen voor El Corte?
El Corte blijkt tot nu toe de uitdagingen van de veranderende tango-omstandigheden aan te kunnen en mee te groeien. Misschien is El Corte wel steeds een van de trendsetters geweest. Als de tango in Nederland qua schaal terug zou zakken, zou Eric met het grootste gemak de signatuur van El Corte aanpassen, denk ik. Hij zou El Corte weer tot een ouderwets warm Knollenpadnest maken omdat dat ook zijn kracht is. El Corte is vaak een koploper gebleken en ik ben benieuwd of dat in de toekomst zo zal blijven, maar met de plannen die hij heeft denk ik dat dat wel lukt.

Wat waren voor jou de hoogtepunten in die 15 jaar?
Persoonlijk vond ik de verboden tangosalon, die spontaan door een aantal leerlingen werd georganiseerd, het hoogtepunt. Eric gaf alle ruimte en we namen die ruimte om er een weird tangofeest van te maken. Half Nederland kwam opdagen. 

Hoe zie jij je eigen rol in El Corte? 
Ik heb het gevoel dat ik voor Eric een kritisch klankbord ben. Ik ben als danser een ‘kind van El Corte’ en gedraag me daar ook meestal naar. Als docent probeer ik het El Corte-gevoel mee te geven en uit te dragen en als danser, waar ik ook dans, probeer ik een El Corte-ambassadeur te zijn. 

Voor mij is El Corte wel een levend iets, dat verandert; El Corte is zeer organisch, prikkelend en voor mij blijft het daardoor boeiend. En Eric is inderdaad de ziel en daaromheen bewegen veel mensen met ieder een eigen rol die mee-inspireren en geïnspireerd worden. Dynamisch.

 

 

 

                                           top >